دوشنبه ۱ آبان ۱۳۹۶

به نمازِ اول وقت بسیار اهمیت می‌دادند و همه را به آن سفارش می‌کردند. تازه عمل کرده بودند و اوضاع جسمی‌شان تعریف نداشت. خسته بودند و می‌خواستند کمی استراحت کنند. فرمودند: «اگر خوابیدم، برای نماز اول وقت صدایم بزن!»

ـ‌ چشم!

وقتِ نماز شده بود و صدای اذان پیچیده بود. با خودش فکر کرد صدای‌شان نزند بهتر است. عملِ جراحی تازه انجام شده بود و نیاز به استراحت داشتند.

چند دقیقه‌ای از اذان گذشت که چشمشان را باز کردند.

ـ‌ وقت نماز شده؟

ـ‌ بله.

ـ‌ پس چرا صدایم نزدید؟!

ـ‌ ده دقیقه بیشتر نرفته… هنوز وقت نگذشته!

ـ‌ مگر من به شما نگفتم برای نماز اول وقت بیدارم کنید؟!

حضرت امام، فرزندشان را صدا زدند: «احمد، بیا!» و فرمودند: «ناراحتم! از اولِ عمرم تا حالا نمازم را اول وقت خوانده‎ام؛ چرا الآن که پایم لبِ گور است، ده دقیقه تأخیر افتد؟!»



دسته بندی مطلب : متن ادبی
برچسب ها :
درباره ما

نماز آرام بخش ترین معجون هستی است که روان آدمیان را مشحون از صلابت و رضا می کند. نماز گواراترین شربت آسمانی است که هیچ مائده ای با آن برابری نمی کند. نماز سبزینه ی نیاز است و آبرو که در آن ذره ای از خلش و خفت وجود ندارد. و در یک کلام نماز تابش آفتاب جمال خدا بر کویر هیات انسانی است.

ذکر امروز

آیه امروز
اوقات شرعی

جشنواره نماز