دوشنبه ۸ آبان ۱۳۹۶

مردم در عبادت خداي عزوجل بر سه گروهند: يك گروه او را به هواي پاداشش عبادت مي‌كند كه اين عبادت آزمندان است و آن طمع باشد; گروهي ديگر او را از ترس دوزخ عبادت مي‌كنند كه اين عبادت بردگان است و آن ترس باشد; اما من، خداي عزوجل را به خاطر عشق و محبت به او عبادت مي‌كنم و اين عبادت كريمان است و آن مايه‌ي امن و امان باشد; به دليلِ اين سخن خداي عزوجل كه: «و آنان از ترس و هراس آن روز در امانند» و نيز به دليل اين سخن او عزوجل كه: «بگو اگر خدا را دوست داريد…» بنابراين، هر كه خدا را دوست بدارد خداي عزوجل نيز او را دوست دارد و هر كه خداوند عز و جل دوستش بدارد از وحشت وز قيامت در امان است.

۵۱ـ قال الامام زين العابدين ـ عليه السّلام ـ : انّي أكره أن اعبد اللّه و لا غرض لي الاّ ثوابه. فأكون كالعبد الطّمع المطمّع، ان طمع عمل و الاّ لم يعمل، و أكره أن (لا) أعبده الاّ لخوف عقابه، فأكون كالعبد السّوء، ان لم يخف لم يعمل. قيل: فلم تعبده؟ قال: لما هو أهله بأياديه علي و انعامه[۱].

امام سجاد ـ عليه السّلام ـ : من خوش ندارم كه خدا را عبادت كنم در حالي كه از اين كار غرضي جز پاداش او نداشته باشم; زيرا در اين صورت مانند برده‌ي طمعكار هستم كه اگر به چيزي چشم داشته باشد كار مي‌كند و گر نه كار نمي‌كند; همچنين خوش ندارم كه خدا را جز به سبب ترس از كيفر او عبادت نكنم، چه در اين حال همچون بنده‌ي نابكاري خواهم بود كه اگر نترسد كار نمي‌كند. عرض شد: پس، براي چه خدا را عبادت مي‌كني؟ فرمود: زيرا او به سبب الطاف و نعمت‌هايش به من، سزاوار عبادت است.

۵۲ـ قال الامام الرّضا ـ عليه السّلام ـ : لو لم يخوّف اللّه النّاس بجنّه و نار لكان الواجب أن يطيعوه و لا يعصوه; لتفضّله عليهم و احسانه اليهم و ما بدأهم به من انعامه الّذي ما استحقّوه[۲].

امام رضا ـ عليه السّلام ـ : اگر خداوند مردم را به بهشت و دوزخي هم وعده و وعيد نمي‌داد، باز لازم بود كه از او اطاعت كنند و نافرمانيش نكنند; زيرا به آنان تفضل و نيكي فرموده و نعمت هايش را در اختيارشان گذاشته است، بي آن كه (به سبب انجام عملي) استحقاق آن را داشته باشند.

عبادت غير خدا
۵۳ـ قال الامام علي ـ عليه السّلام ـ : العبيد ثلاثه، عَبدٌ رِقٍّ، و عَبدُ شَهوَهٍ، وَ عَبدُ طَمَعٍ[۳].

امام علي ـ عليه السّلام ـ : بندگان سه گونه اند: بنده‌ي زر خريد، بنده‌ي شهوت و بنده‌ي طمع.

۵۴ـ قال الامام الصادق ـ عليه السّلام ـ : ليس العباده هي السّجود و لا الرّكوع، انّما هي طاعه الرّجال، من أطاع المخلوق في معصيه الخالق فقد عبده[۴].

امام صادق ـ عليه السّلام ـ : عبادت به سجود و ركوع نيست بلكه فرمانبري از رجال است; هر كه فرمان آفريده‌اي را كه مخالف فرمان آفريدگار است اطاعت كند بي‌گمان او را عبادت كرده است.

۵۵ـ قال الامام الباقر ـ عليه السّلام ـ : من أصغي الي ناطق فقد عبده، فان كان النّاطق يؤدّي عن اللّه عزّوجّل فقد عبداللّه، و ان كان النّاطق يؤدّي عن الشيطان فقد عبد الشّيطان[۵].

امام باقر ـ عليه السّلام ـ : هر كه به گوينده‌اي گوش سپارد، او را بندگي كرده است; اگر آن گوينده از طرف خداي عزوجل بگويد، شنونده خدا را عبادت كرده و اگر از طرف شيطان بگويد، شيطان را عبادت كرده است.

۵۶ـ قال الامام علي ـ عليه السّلام ـ : من عبد الدّنيا و آثرها علي الآخره استوخم العاقبه[۶].

امام علي ـ عليه السّلام ـ : هر كه بندگي دنيا كند و آن را بر آخرت بر گزيند، فرجامش ناگوار باشد.

۵۷ـ قال رسول اللّه ـ صلّي الله عليه و آله و سلّم ـ : ملعون ملعون من عبد الدّينار و الدّرهم[۷].

پيامبر خدا ـ صلّي الله عليه و آله و سلّم ـ : از رحمت خدا به دور است، كسي كه بندگي دينار و درهم كند.

۵۸ـ قال الامام الصادق ـ عليه السّلام ـ : من أطاع رجلاً في معصيه فقد عبده[۸].

امام صادق ـ عليه السّلام ـ : هر كه از مردي در معصيت خدا فرمان برد، هر آينه او را بندگي كرده است.

۵۹ـ قال الامام علي ـ عليه السّلام ـ : من قضي حقّ من لا يقضي حقّه فقد عبده[۹].

امام علي ـ عليه السّلام ـ : هر كه حق كسي را به جا آورد كه حق او را به جا نمي‌آورد، هر آينه او را بندگي كرده است[۱۰].

۶۰ـ قال الامام الصادق ـ عليه السّلام ـ (و قد سأله أبو بصير عن قوله تعالي: (اتّخذوا أحبارهم و رهبانهم أرباباً من دون اللّه) أما و اللّه ما دعوهم الي عباده أنفسهم، و لو دعوهم الي عباده أنفسهم لما أجابوهم، و لكن أحلّوا لهم حراماً و حرّموا عليهم حلالاً، فعبدوهم من حيث لا يشعرون[۱۱].

امام صادق ـ عليه السّلام ـ در پاسخ به سؤال ابو بصير درباره‌ي از آيه‌ي «يهود علما و راهبان خود را، به جاي خدا، خدايان خود گرفتند»، فرمود: به خدا سوگند علما و راهبان يهود آنان را به عبادت خود فرا نخواندند. اگر ايشان را به عبادت خود دعوت مي‌كردند قطعاً دعوتشان را نمي‌پذيرفتند! بلكه حرامي را براي آنان حلال كردند و حلالي را حرام و بدين ترتيب، ناخود آگاه علما و راهبان خود را عبادت و بندگي كردند.

۶۱ـ قال الامام علي ـ عليه السّلام ـ : تدبّروا أحوال الماضين من المؤمنين قبلكم. كيف كانوا في حالِ التّمحيصِ و البلاءِ… اتّخذتهُم الفراعنه عبيداً فساموهم سوءَ العذابِ، وَجَرَّعوهم المِرار[۱۲].

امام علي ـ عليه السّلام ـ : در احوال مؤمناني كه پيش از شما بوده‌اند، بينديشيد كه در حال آزمايش و بلا چگونه بودند؟!… فرعونيان آنان را به بندگي گرفتند و بدترين شكنجه‌ها را به آنها چشاندند و انواع تلخي‌ها را جرعه جرعه در كامشان ريختند.

برترين عبادت

۶۲ـ قال الامام الصادق ـ عليه السّلام ـ : أفضل العباده العلم باللّه و التّواضع له[۱۳].

امام صادق ـ عليه السّلام ـ : برترين عبادت، شناخت خدا و فروتني براي اوست.

۶۳ـ عنه ـ عليه السّلام ـ : أفضل العباده إِدمانُ التّفكر في اللّه و في قدرته[۱۴].

برترين عبادت، انديشيدن مداوم درباره‌ي خدا و قدرت اوست.

۶۴ـ قال رسول اللّه ـ صلّي الله عليه و آله و سلّم ـ : أفضل العباده قول «لا اله الاّ اللّه و لا حول و لا قوّه الاّ باللّه»، و خير الدّعاء الاستغفار، ثمّ تلا النّبي ـ صلّي الله عليه و آله و سلّم ـ : (فاعلم أنّه لا اله الاّ اللّه و استَغفِر لذَنبِك)[۱۵].

پيامبر خدا ـ صلّي الله عليه و آله و سلّم ـ : برترين عبادت گفتن جمله‌ي «لا اله الاّ اللّه و لا حول و لا قوّه الا باللّه» است و بهترين دعا استغفار است. سپس پيامبر ـ صلّي الله عليه و آله و سلّم ـ اين آيه را تلاوت كرد: «بدان كه خدايي جز اللّه نيست و از گناهت آمرزش بخواه».

۶۵ـ قال الامام الجواد ـ عليه السّلام ـ : أفضل العباده الاخلاص[۱۶].

امام جواد ـ عليه السّلام ـ : برترين عبادت، اخلاص است.

۶۶ـ قال الامام علي ـ عليه السّلام ـ : أفضل العباده العفاف[۱۷].

امام علي ـ عليه السّلام ـ : برترين عبادت، پاكدامني است.

۶۷ـ عنه ـ عليه السّلام ـ : أفضل العباده غلبه العاده[۱۸].

برترين عبادت، چيره آمدن بر عادت است.

۶۸ـ عنه ـ عليه السّلام ـ : أفضل العباده الزَّهادَه[۱۹].

برترين عبادت، دل بر كندن از دنياست.

۶۹ـ عنه ـ عليه السّلام ـ : أفضل العباده الفكر[۲۰]

برترين عبادت، انديشيدن است.

۷۰ـ قال رسول اللّه ـ صلّي الله عليه و آله و سلّم ـ : أفضل العباده الفقه[۲۱].

پيامبر خدا ـ صلّي الله عليه و آله و سلّم ـ : برترين عبادت، فقه (فهم دين) است.

۷۱ـ قال الامام الكاظم ـ عليه السّلام ـ : ما عبداللّه بشيء أفضل من العقل[۲۲].

امام كاظم ـ عليه السّلام ـ : خداوند به چيزي برتر از خِرَد، عبادت نشده است.

۷۲ـ قال الامام الصادق ـ عليه السّلام ـ : و اللّه ما عبداللّه بشيء أفضل من أداء حقّ المؤمن[۲۳].

امام صادق ـ عليه السّلام ـ : به خدا سوگند كه خداوند به چيزي برتر از ادا نمودن حق مؤمن، عبادت نشده است.

۷۳ـ قال الامام الباقر ـ عليه السّلام ـ : ما عبداللّه بشيء أفضل مِن عفّهِ بطنٍ و فرجٍ[۲۴].

امام باقر ـ عليه السّلام ـ : خداوند به چيزي برتر از عفت بطن و فرج، عبادت نشده است.

۷۴ـ قال الامام الصادق ـ عليه السّلام ـ : ما عبداللّه بشيء أفضل من الصّمت و المشي الي بيته[۲۵].

امام صادق ـ عليه السّلام ـ : خداوند به چيزي برتر از خاموشي و رفتن به خانه‌ي او (حج)، عبادت نشده است.

۷۵ـ في حديث المعراج: يا أحمد، ليس شيء من العباده أحبّ الي من الصّمت و الصّوم[۲۶].

در حديث معراج آمده است: اي احمد! هيچ عبادتي نزد من محبوبتر از خاموشي و روزه نيست.

۷۶ـ قال الامام الباقر ـ عليه السّلام ـ (لمّا سئل عن أفضل العباده): ما من شيء أحبّ الي اللّه عزّوجّل من أن يسأَلَ و يطلَبَ ممّا عنده[۲۷].

امام باقر ـ عليه السّلام ـ در پاسخ به پرسش از برترين عبادت، فرمود: نزد خداي عزّوجلّ چيزي محبوبتر از اين نيست كه از آن چه نزد اوست خواسته و طلبيده شود.

۷۷ـ قال الامام علي ـ عليه السّلام ـ : غضّ الطّرف عن محارم اللّه سبحانه أفضل عباده[۲۸].

امام علي ـ عليه السّلام ـ : چشم بستن از حرام‌هاي خداوند سبحان، برترين عبادت است.

۷۸ـ قال رسول اللّه ـ صلّي الله عليه و آله و سلّم ـ : أعظم العباده أجراً أخفاها[۲۹].

 

[۱]. البحار: ۷۰ / ۲۱۰ / ۳۳٫
[۲]. عيوم أخبار الرّضا ـ عليه السّلام ـ : ۲ / ۱۸۰ / ۴٫
[۳]. تنبيه الخواطر: ۱ / ۴۹٫
[۴]. البحار: ۷۲ / ۹۴ / ۶٫
[۵]. الكافي: ۶ / ۴۳۴ / ۲۴٫
[۶]. الخصال: ۶۳۲ / ۱۰ و ۱۲۹ / ۱۳۲٫
[۷]. همان.
[۸]. الكافي: ۲ / ۳۹۸ / ۸٫
[۹]. نهج البلاغه: الحكمه ۱۶۴٫
[۱۰]. كلمه «عَبَدَهُ» را برخي از شارحان نهج البلاغه به صورت ثلاثي مزيد (عَبَّدَهُ) خوانده‌اند كه در اين صورت معناي جمله چنين است: «هر كه… او را بنده خود كرده است».
[۱۱]. الكافي: ۲ / ۳۹۸ / ۷٫
[۱۲]. نهم البلاغه، الخطبه ۱۹۲، أنظر تمام الكلام.
[۱۳]. تحف العقول: ۳۶۴٫
[۱۴]. الكافي: ۲ / ۵۵ / ۳٫
[۱۵]. المحاسن: ۱ / ۴۵۳ / ۱۰۴۵٫
[۱۶]. تنبيه الخواطر: ۲ / ۱۰۹٫
[۱۷]. الكافي: ۲ / ۴۶۸ / ۸٫
[۱۸]. غرر الحكم: ۲۸۷۳٫
[۱۹]. غرر الحكم: ۲۸۷۲، ۲۹۰۷٫
[۲۰]. همان.
[۲۱]. الخصال: ۳۰ / ۱۰۴٫
[۲۲]. الكافي: ۱ / ۱۸ / ۱۲٫
[۲۳]. الاختصاص: ۲۸٫
[۲۴]. الكافي: ۲ / ۷۹ / ۱٫
[۲۵]. الخصال: ۳۵ / ۸٫
[۲۶]. ارشاد القلوب: ۲۰۵٫
[۲۷]. مكارم الاخلاق: ۲ / ۷ / ۱۹۷۶٫
[۲۸]. غرر الحكم: ۶۴۲۷٫
[۲۹]. قرب الاسناد: ۱۳۵ / ۴۷۵٫
محمد محمدي ري شهري ـ ميزان الحكمة ـ ص ۳۴۱۰



دسته بندی مطلب : عبادت در فرهنگ
برچسب ها :
درباره ما

نماز آرام بخش ترین معجون هستی است که روان آدمیان را مشحون از صلابت و رضا می کند. نماز گواراترین شربت آسمانی است که هیچ مائده ای با آن برابری نمی کند. نماز سبزینه ی نیاز است و آبرو که در آن ذره ای از خلش و خفت وجود ندارد. و در یک کلام نماز تابش آفتاب جمال خدا بر کویر هیات انسانی است.

ذکر امروز

آیه امروز
اوقات شرعی

جشنواره نماز