حضرت امام در طول مدتی که در نجف اشرف اقامت داشتند سالی چند بار به مناسبت زیارت های ویژه امام حسین علیه السلام به کربلا مشرف می شدند.

آنجا در منزل محقری که یکی از اهالی کویت در اختیار آن حضرت قرار داده بود سکونت می گزیدند.

در کربلا مغرب ها بیشتر در حسینیه مرحوم آیة الله بروجردی و ظهرها در همان منزل بیشتر با شرکت جمع معدودی از دوستان در اتاق بیرونی و گاهی جمعیت بیشتر می شد در حیاط منزل برگزار می شد.

مساحت حیاط حدود پنجاه متر بود و فرش هم به اندازه کافی نبود از این رو افراد عباهایشان را تا می کردند و به عنوان سجاده و زیر انداز روی آن به نماز می ایستادند وقتی حضرت امام از اتاق اندرونی که پشت به قبله بود برای اقامه نماز وارد حیاط می شدند برای رسیدن به جلوی جمعیت می ایستاد از میان صفوف جماعت عبور کنند.

تمام افراد حاضر بی گمان افتخار می کردند که عباهایشان با قدم مبارک حضرت امام متبرک شود و علی القاعده معظم له نیز به این نکته واقف بودند.

با این حال هنگام عبور چه از پشت صفوف که کفش ها بگذارند و نه روی عبای دیگران بدین گونه عملا رعایت دقیق حق مردم را به مقلدان و پیروان خود می آموختند. [۱]

پی نوشت ها:
[۱] در سايه آفتاب ص ۵۷
منبع : برگرفته از کتاب داستانها و حكايتهاى مسجد؛ غلامرضا نيشابورى.



دسته بندی مطلب : سایر
برچسب ها :
درباره ما

نماز آرام بخش ترین معجون هستی است که روان آدمیان را مشحون از صلابت و رضا می کند. نماز گواراترین شربت آسمانی است که هیچ مائده ای با آن برابری نمی کند. نماز سبزینه ی نیاز است و آبرو که در آن ذره ای از خلش و خفت وجود ندارد. و در یک کلام نماز تابش آفتاب جمال خدا بر کویر هیات انسانی است.

ذکر امروز

آیه امروز
اوقات شرعی

جشنواره نماز