خداوند متعال مىفرماید: (وَكَذَلِكَ أَوْحَینَآ إِلَیكَ رُوحًا مِّنْ أَمْرِنَا مَا كُنتَ تَدْرِى مَا الْكِتَـبُ وَلاَالاِْیمَـنُ وَلَـكِن جَعَلْنَـهُ نُورًا نَّهْدِى بِهِ مَن نَّشَآءُ مِنْ عِبَادِنَا وَإِنَّكَ لَتَهْدِى إِلَى صِرَط مُّسْتَقِیم) (۱)؛ و همین گونه، روحى از امر خودمان به سوى تو وحى كردیم. تو نمى دانستى كتاب چیست و نه ایمان [كدام است؟] ولى آن را نورى گردانیدیم كه هر كه از بندگان خود را بخواهیم به وسیله آن راه مى نماییم و به راستى كه تو به خوبى به راه راست هدایت مىكنى.

ازآیه شریفه به دست مىآید:

۱٫ آن چه رسول خدا (صلى الله علیه وآله) دارد و مردم را به سویش مى خواند، همه از ناحیه خداوند متعال است و مراد از این كه: تو خودت درایت و فهم حقایق كتاب را نداشتى این است كه از معارف جزیى، عقاید و شرایع عملى كه در كتاب آمده، قبلا اطلاعى نداشتى، زیرا رسول اكرم(صلى الله علیه وآله) بعد از نبوت و وحى، به آن جزئیات آگاه شد و التزام تفصیلى به تك تك معارف حقه و اعمال صالح پیدا كرد.

۲٫ آیه مىفرماید: تو قبل از وحى، به كتاب و معارف و شرایعى كه در آن هست علمى نداشتى و به ایمانى كه بعد از وحى دارا شدى، متصف نبودى، پس آیه با ایمان داشتن رسول خدا(صلى الله علیه وآله) و این كه اعمالش همه صالح بوده است، منافاتى ندارد، چون در آن علم به تفاصیل و جزئیات معارفى كه در كتاب آمده نفى شده است و بدیهى است كه نفى علم و التزام تفصیلى، با التزام اجمالى ایمان به خدا و خضوع در برابر حق، منافاتى ندارد.

۳٫ آیه اشاره مىكند كه حال رسول خدا(صلى الله علیه وآله) قبل از بعثت، با بعد از بعثت، متفاوت است وگرنه پیامبر اكرم(صلى الله علیه وآله) قبل از بعثت نیز موّحد و یگانه پرست بوده است. عدم آگاهى آن حضرت به محتواى قرآن، باعث عدم آگاهى او به خداوند نمى شود و زندگى پیامبر اكرم(صلى الله علیه وآله) قبل از دوران بعثت، ـ كه در كتاب هاى تاریخى آمده ـ گواه زنده این حقیقت است.

حضرت على(علیه السلام) مىفرماید: از همان زمان كه رسول خدا(صلى الله علیه وآله) از شیر بازگرفته شد، خداوند بزرگترین فرشته رابراى تربیت او گمارد و آن فرشته شبها و روزها اخلاق و آداب نیك را به او مىآموخت (۲).

از آیات و روایات به دست مى آید كه برخى از احكام و عبادتها، مانند: نماز، روزه، زكات و…، در شریعت هاى قبل از اسلام نیز وجود داشته است؛ چنانكه پیش از این به نماز آنان اشاره شد. قرآن كریم از قول حضرت عیسى(علیه السلام) مىفرماید: (وَأَوْصَـنِى بِالصَّلَوةِ وَالزَّكَوةِ مَا دُمْتُ حَیا)(۳) ؛ تا زمانى كه زنده ام خداوند مرا به نماز و زكات توصیه كرده است و نیز در سوره بقره، آیه ۱۸۳، از وجوب روزه بر امتهاى گذشته سخن به میان آمده است، ولى جزئیات و كیفیت عبادت هاى پیامبراكرم(صلى الله علیه وآله) قبل از بعثت نیز در تاریخ نقل نشده است(۴). البته نماز خواندن به شكل كنونى پس از بعثت واجب شد و پیش از آن واجب نبود.

—————————————————————————–
۱٫ شورى،آیه۵۲٫
۲٫ نهج البلاغه، خطبه ۱۹۲ (خطبه قاصعه).
۳٫ مریم،آیه۳۱٫
۴٫ ر.ك: همان، تفسیر المیزان، ج ۱۸، ص ۷۵ ـ ۷۸؛ همان، تفسیر نمونه، ج ۲۰، ص ۵۰۴ و ۵۰۹؛ جعفر سبحانى، فروغ ابدیت، ص ۲۰۹ ـ ۲۱۰؛ شرح نهج البلاغه، شیخ محمّد عبده، ج ۱ ـ ۴، ص ۴۴۲٫



دسته بندی مطلب : پرسمان
برچسب ها :
درباره ما

نماز آرام بخش ترین معجون هستی است که روان آدمیان را مشحون از صلابت و رضا می کند. نماز گواراترین شربت آسمانی است که هیچ مائده ای با آن برابری نمی کند. نماز سبزینه ی نیاز است و آبرو که در آن ذره ای از خلش و خفت وجود ندارد. و در یک کلام نماز تابش آفتاب جمال خدا بر کویر هیات انسانی است.

ذکر امروز

آیه امروز
اوقات شرعی

جشنواره نماز